WODY LĄDOWE EUROPY

Europa ze względu na dużą ilość opadów i ukształtowanie powierzchni ma gęstą sieć rzek i liczne jeziora. Rzeki biorące początek w wysokich górach, np. w Alpach, mają wysoki stan wody w okresach letnich nie tylko z powodu znacznych ilości opadów, ale także dlatego, że są zasilane wodami spływającymi z lodowców. Im upalniejsze dni, tym więcej lodu się topi i tym więcej wody niosą bystre potoki górskie. Przykładem takiej rzeki jest Ren. Podobne cechy ma Dunaj, druga co do wielkości rzeka Europy, wypływająca z niewielkich gór Schwarzwaldu (czyt. szwarcwald) w RFN, lecz posiadająca liczne prawobrzeżne dopływy spływające z Alp.

Rzeki wpadające bezpośrednio do Atlantyku lub mórz otwartych, mają ujścia lejkowate, dogodne do budowy portów (wymień kilka z nich). Rzeki wpadające do spokojnych mórz tworzą przy ujściu delty. Takie ujścia mają rzeki zlewiska Morza Śródziemnego i Morza Czarnego oraz Bałtyku (sprawdź na mapie nazwy tych rzek).

Gęsta sieć wodna, zbliżenie rzek różnych dorzeczy oraz niskie działy wodne ułatwiły połączenia rzek kanałami i wykorzystanie ich w celach komunikacyjnych. Żegluga na rzekach zachodnioeuropejskich może odbywać się albo przez cały rok, albo przez bardzo znaczną część roku, gdyż w zimie wody rzek znajdujących się na zachód od Renu wcale nie zamarzają, a inne zamarzają na krótki okres czasu.

Innego rodzaju są rzeki płynące na Niżu Wschodnioeuropejskim. Są to duże rzeki, które biorą początek na niewysokich wyżynach (Wołga — na Wzgórzach Wałdajskich 321 m n.p.m.) lub na nizinach, i mają bieg powolny. Dzięki temu stanowią doskonałe drogi wodne w okresach, gdy nie są pokryte lodem. W zimie rzeki te zamarzają na długi czas, np. Wołga pod Kazaniem jest zamarznięta średnio przez 147 dni w roku.

Na wiosnę wskutek tajania śniegu i ruszania kry rzeki te gwałtownie wzbierają grożąc wylewami i powodziami.

Największą rzeką w Europie jest Wołga — jej długość wynosi prawie 3700 km. Dzięki połączeniom kanałami ze zlewiskiem Morza Białego i Bałtyku tworzy również najdłuższą drogę wodną w Europie.

Dzięki uregulowaniu znacznej części biegu rzek Europy i połączeń kanałowych — śródlądowe drogi wodne tworzą dogodny system komunikacyjny, którego łączna długość przekracza 100 tys. km.

Najwięcej jezior w Europie znajduje się na tych obszarach, które w ostatnim okresie dziejów Ziemi najdłużej pokrywał gruby płaszcz lądolodu i lodowce górskie. Najliczniej występują jeziora na obszarach rozciągających się dookoła Morza Bałtyckiego, a więc w Szwecji, Finlandii, Związku Radzieckim, Polsce i NRD. Nie które wielkie jeziora Europy (np. Ładoga, jeziora południowej Szwecji) są pozostałością po morzu, które w niedawnej przeszłości geologicznej oddzielało Skandynawię (Półwysep Skandynawski był wówczas wyspą) od lądu europejskiego.

Duże i bardzo malowniczo położone są jeziora alpejskie. Oprócz wymienionych w tabelce, po południowej stronie Alp leżą piękne jeziora: Maggiore (czyt. madżiore) i Como (czyt. komo).

Prócz jezior naturalnych istnieją także jeziora sztuczne, powstałe przez zbudowanie tam w poprzek rzek.

Ogólna powierzchnia wszystkich jezior Europy (bez Morza Kaspijskiego) wynosi w przybliżeniu około 200 tys. km2; jest to obszar równy połowie powierzchni Morza Bałtyckiego.

Category: turystyka
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.