SZWECJA — LASY, RUDY ŻELAZA I BIAŁY WĘGIEL

Królestwo Szwecji należy do największych pod względem obszaru państw Europy, jest zarazem największym, najludniejszym i najbardziej zamożnym krajem skandynawskim. Wraz z Norwegami i Duńczykami Szwedzi stanowią północnoeuropejską grupę narodów germańskich.

Szwecja zajmuje zachodnie wybrzeże Bałtyku i morze to odgrywa dużą rolę w jej życiu gospodarczym.

Prawie połowę powierzchni kraju zajmują góry i wyżyny. Liczne rzeki spływające z wyżyn do Bałtyku dostarczają „białego węgla”; wykorzystany on jest w dużych hydroelektrowniach. Wielką elektrownię zbudowano również przy wodospadach rzeki Gota pod Trollhattan. Pod względem ilości wykorzystanej energii wód Szwecja znajduje się na drugim miejscu w Europie, po Francji. Ponad 90% produkcji energii elektrycznej pochodzi z elektrowni wodnych. Cały kraj jest zelektryfikowany.

Wielkim bogactwem Szwecji są lasy pokrywające około połowę jej powierzchni. Roczny przyrost masy drzewnej wynosi ogółem 51 min m3, w tym drewna użytkowego ponad 47 min m3. W pozyskaniu drewna dla przemysłu drzewnego i papierniczego zajmuje Szwecja po Związku Radzieckim drugie miejsce w Europie. Drewno spławiane rzekami lub dowożone kolejami obrabia i przerabia się w licznych ośrodkach tartacznych i fabrykach, zlokalizowanych głównie u ujść rzecznych nad Zatoką Botnicką oraz na północnym brzegu wielkiego jeziora Wener, w Karlstad. W produkcji tarcicy zajmuje Szwecja piąte, w produkcji celulozy — trzecie miejsce w świecie.

Markę światową ma szwedzki przemysł zapałczany, który rozwinął się w drugiej połowie XIX wieku, dzięki wynalezieniu przez Jana Lundstróma zapałek. Fabryki pracujące w Jonkoping, na południu Szweeji, przedstawiają dobrze prosperującą gałąź szwedzkiego „przemysłu narodowego”.

Szwecja słynie też z posiadania znakomitych, wysokoprocentowych rud żelaza. Najbogatsze złoża znajdują się na dalekiej północy, za kręgiem polarnym, w okolicach Kiruny i Galiivare, dalsze w Szwecji Środkowej w rejonie Borlange. W Kirunie występuje największe nagromadzenie metalu w skorupie ziemskiej. Eksploatacja złoża odbywa się sposobem odkrywkowym. W produkcji najlepszych, szlachetnych gatunków stali zdobyła Szwecja wysokie miejsce w czołówce światowej, obok Belgii, RFN i Stanów Zjednoczonych. Kiruna odgrywa jeszcze ważną rolę jako dostawca fosforu.

Z różnych gałęzi przemysłu maszynowego najszerzej rozwinął się przemysł elektrotechniczny, znaczna jest produkcja samolotów i samochodów oraz budowa statków. Słabiej natomiast przedstawia się przemysł ciężki, a dopiero w ostatnich latach przedwojennych wszedł na drogi nowego rozwoju przemysł chemiczny.

Największymi ośrodkami przemysłu są: Sztokholm — stolica kraju (około 700 tys. mieszk.) i Göteborg (czyt. jiteber). Sztokholm ze względu na swoje malownicze położenie na licznych wyspach z mnóstwem dróg wodnych nazywany bywa „Wenecją Północy”.

W Göteborgu i Malmö znajdują się największe stocznie kraju, pochodzi z nich prawie 80% ogólnej produkcji statków.

Rolnictwo nie odgrywa w Szwecji większej roli. Chociaż plony są wysokie, jednak powierzchnia gruntów ornych jest niewystarczająca i ograniczona do obszaru Szwecji Południowej, zwłaszcza jej najbardziej na południe wysuniętych terenów Skanii. Uprawia się tu pszenicę, buraki cukrowe, ziemniaki i rośliny pastewne. Podstawowym zajęciem rolników jest hodowla bydła i trzody chlewnej. Niedobory żywnościowe pokrywa Szwecja z importu.
Szwecja jest krajem neutralnym. Z Polską utrzymuje stosunki przyjazne. Dla ułatwienia kontaktów turystycznych uruchomiony został w 1967 roku promowy most Polska—Skandynawia, na linii Świnoujście— —Ystad. Linia ta jest przedłużeniem międzynarodowej arterii komunikacyjnej (E-14), łączącej Austrię, Czechosłowację, Węgry, Bułgarię, Rumunię  i Jugosławię ze Skandynawią.

 

Category: turystyka
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.