STREFY ROŚLINNE EUROPY

Roślinność Europy została bardzo silnie zmieniona przez gospodarczą działalność człowieka. Wszędzie tam, gdzie były lepsze warunki do osadnictwa, pierwotna roślinność ustąpiła miejsca polom uprawnym, zabudowaniom i drogom. Naturalne zespoły roślinne utrzymały się jedynie na terenach trudniejszych do zagospodarowania. Należy do nich w pierwszym rzędzie tundra, rozpościerająca się na północy Europy, wokół wybrzeży Morza Białego i Barentsa, na półwyspach Kolskim i Kanin oraz nad dolną Peczorą. Istnienie tundry związane jest z klimatem arktycznym. W ciągu długiej zimy tundrę pokrywa gruba warstwa śniegu. W lecie śnieg znika i grunt odmarza, ale tylko w powierzchniowej warstwie — głębiej jest stale zamarznięty. Główną roślinnością tundry są mchy i porosty, wśród nich najpospolitszy jest chrobotek reniferowy (główny pokarm reniferów). W okresie krótkiego lata tundrę pokrywa kobierzec jaskrawo kwitnących roślin: jaskry, dzwonki, wrzosy, biała puszysta wełnianka i inne Są wprawdzie brzozy i wierzby w tundrze, lecz takie maleńkie, że prawie nie widać ich w krajobrazie, ponieważ niewiele wyrastają ponad otaczające je mchy i porosty.

Pas tundry ku południowi przechodzi stopniowo w tereny pokryte lasami szpilkowymi. Charakterystycznymi drzewami tych lasów są sosna, świerk, modrzew syberyjski i jodła syberyjska, najlepiej przystosowane do długiej i chłodnej zimy. Lasy tej strefy ciągną się w Europie prawie nieprzerwanym pasem od Gór Skandynawskich przez Finlandię aż po Ural. Ku południowi w lasach szpilkowych pojawiają się coraz częściej drzewa liściaste. Lasy stają się mieszane. Pas lasów mieszanych w strefie środkowoeuropejskiej zajmuje już dzisiaj niewiele miejsca — przerywają go wszędzie pola uprawne. Na południe i ku zachodowi zwiększa się przewaga drzew liściastych w drzewostanie lasów. Są to przeważnie buki, dęby i graby, przy czym na zachodzie przeważają buki, a na wschodzie dęby. Ku zachodowi ogólna powierzchnia lasów maleje, z wyjątkiem terenów górskich.

Południowo-wschodnie obszary Europy zajmują stepy. Występowanie stepów związane jest z klimatem lądowym o surowych zimach i upalnych latach oraz małych ilościach opadów. Roślinność stepu składa się z traw, roślin cebulkowych i ziół. Pięknie wyglądają stepy na wiosnę, gdy gleba ma jeszcze dużą ilość wilgoci z topniejących śniegów. Trawa jest bujna i soczysta, a rośliny cebulkowe kwitną, tworząc różnobarwne plamy wśród zieleni. W letniej suchej porze roku step staje się szary i martwy. Zamierają nadziemne części roślin wysuszone promieniami Słońca. Rozkruszone, zmieszane ze składnikami mineralnymi tworzą one żyzne, bogate w próchnicę gleby. Znaczne obszary stepów europejskich zostały zaorane i stanowią dzisiaj tereny rolnicze Związku Radzieckiego, Rumunii i Węgier. Natomiast piaszczyste i suche obszary położone na północ od Morza Kaspijskiego zachowały swój pierwotny stepowo-pustynny krajobraz. Roślinność jest tu uboga, gleby słone, mało urodzajne.

Kraje położone w klimacie śródziemnomorskim mają swoistą roślinność. Łagodna zima nie przerywa wegetacji, roślinność jest wiecznie zielona. Lato suche i upalne nie sprzyja wzrostowi drzew, toteż przeważa tu roślinność krzewiasta zwana makią. W jej skład wchodzą: mirty, wawrzyny, oleandry, dęby krzewiaste, berberysy i inne. Tworzą one zarośla krzewiaste o twardych, grubych, niekiedy woskowatych liściach, które nie wysychają w czasie upałów.

Z drzew na uwagę zasługują charakterystyczne dla krain, śródziemnomorskich drzewa szpilkowe: pinia, jałowiec drzewiasty i cyprys oraz drzewa cytrynowe, pomarańczowe, migdałowe, figowe, gaje oliwne i palmy. Drzewa cytrusowe zostały sprowadzone z Chin, a palmy przeważnie z Afryki.

Category: turystyka
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.