MONGOLIA

Mongolska Republika Ludowa zajmuje obszar ponad 1,5 min km2 w Azji Środkowej i liczy zaledwie 1,4 min ludności.

Prawie cała Mongolia jest wyżyną o średnim wzniesieniu 1300—1400 metrów n.p.m. W zachodniej części kraju ciągną się wysokie łańcuchy górskie, których szczyty przekraczają 4000 m n.p.m.

Klimat Mongolii jest typowo kontynentalny: lata upalne, zimy mroźne, duże dobowe wahania temperatury, niewielkie opady od 200 do 300 mm rocznie — występują przeważnie w lecie. Przymrozki zdarzają się jeszcze w początkowych dniach lipca, po krótkiej przerwie, z końcem sierpnia od nowa się po« jawiają. Brak opadów zimowych, a więc i pokrywy śnieżnej, powoduje zamarzanie ziemi do znacznej głębokości. W północnej Mongolii znajdują się także obszary wiecznie zamarzniętego gruntu, czyli tzw. wiecznej marzłoci, albo zmarzliny.

W związku z suchym klimatem sieć rzeczna Mongolii jest rzadka, Główne rzeki: Selenga i Kerulen, płyną w północnej części kraju. W południowo-zachodniej części znajduje się wiele jezior, z których część ma wody słone. Prawie 2/3 Mongolii — to obszar bezodpływowy.

W Mongolii przeważają stepy, które ku południowi przechodzą w półpustynie i pustynie. Jedynie stoki gór na północy porastają lasy szpilkowe. Z tego względu pastwiska zajmują około 83% powierzchni kraju.

Większość ludności zajmuje się hodowlą bydła. Pod względem liczby zwierząt gospodarskich przypadających na 1 mieszkańca (20 sztuk), Mongolia zajmuje drugie miejsce na świecie.

Władze ludowe Mongolskiej Republiki otoczyły hodowlę specjalną opieką. Powstały stacje doświadczalne, które badają racjonalność żywienia, zdrowotność zwierząt hodowlanych i prowadzą walkę z epidemiami.

Znaczne obszary stepu zostały zaorane pod uprawę zbóż i roślin pastewnych, których zbiory stanowią zapasy żywności dla zwierząt na zimę i na okresy posuchy. Wykopano wiele studzien na terenach pozbawionych wód powierzchniowych.

Mongolia ma znaczne ilości różnorodnych bogactw mineralnych: węgiel brunatny, ropę naftową, sól, metale kolorowe, kamienie szlachetne. Obecnie prowadzi się w Mongolii badania geologiczne i rozpoczęto eksploatację węgla i ropy naftowej. Wybudowano wiele fabryk między innymi wielkie kombinaty: energetyczny, spożywczy i mięsny oraz materiałów budowlanych. Wielką pomoc Mongolii okazał Związek Radziecki, który dostarczyi zarówno urządzeń technicznych do rozbudowy przemysłu, jak i specjalistów. Od 1962 roku Mongolska Republika Ludowa należy do Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej.

W ramach współpracy ZSRR, Polski i Czechosłowacji powstał wielki kombinat paliwowo-energetyczny w Darhan na północ od stolicy kraju.
W latach 1982—64 przebywała w Zachodniej Mongolii polska ekspedycja geologiczna, podobnie jak ekspedycje wszystkich europejskich krajów socjalistycznych. Badania miały na celu ogólne rozpoznanie geologiczne obszarów dotychczas nie zbadanych, lub słabo zbadanych. Oprócz celów ogólnopoznawczych dla wypełnienia białych plam na mapie — zadania ekspedycji polegały również na ocenie najbardziej perspektywicznych obszarów dla przyszłej eksploatacji górniczej. Wielkie obszary Mongolii kryją w swym wnętrzu wiele złóż rud metali rzadkich i kolorowych, które ze względu na swoją’ wartość ekonomiczną stanowią obiekt dużych zainteresowań gospodarczych, niezależnie nawet od trudności transportowych.

W roku 1963 wyruszyła do Mongolii pierwsza ekspedycja paleontologiczna Polskiej Akademii Nauk. Jej zadaniem i wielkim osiągnięciem było znalezienie na pustyni Gobi i zbadanie szczątków kopalnych gadów, które żyły tam w drugiej połowie okresu kredowego (100—70 milionów lat temu). Od tego czasu odbywały się kilkakrotnie wspólne wyprawy paleontologów polskich i mongolskich, a ich wyniki przyniosły rewelacyjne odkrycia w skali światowej, zwłaszcza w rozwoju gadów mezozoicznych.

Category: turystyka
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.