LUDNOŚĆ CHIN

Liczba ludności Chin wynosi według danych szacunkowych 827 milionów (1974 r.). Chińczycy stanowią około 94% ogółu ludności kraju.

W rozmieszczeniu ludności występują ogromne kontrasty. Na nizinach nadmorskich i nadrzecznych na 1 km2 mieszka 1000 i więcej osób, natomiast na wyżynach w Azji Środkowej zaludnienie jest bardzo rzadkie lub są obszary nie zamieszkane. Chińczycy mieszkają w olbrzymiej przewadze na wsi. Miast jest stosunkowo mało, lecz są to stare wielkie miasta, które zachowały swój dawny charakter. Stolica — Pekin — oraz wielkie porty: Szanghaj, Tiencin i Kanton mają — obok starych — nowoczesne dzielnice i przedmieścia przemysłowe podobne do miast europejskich, Ogółem jest w Chinach 14 miast milionowych i ponad 100 miast liczących powyżej 100 tysięcy mieszkańców. Mimo to odsetek ludności miejskiej w tym kraju wynosi zaledwie 18% ogółu ludności.

Dawne i nowe Chiny, Kolebką narodu chińskiego i jego starożytnej, sięgającej 2000 r. p.n.e. kultury są Chiny Wschodnie, nazywane dlatego „Chinami Właściwymi”.

Chińczycy przybyli tu około 4—5 tysięcy lat temu z wnętrza Azji i już przed naszą erą zorganizowali silne, zjednoczone państwo. Dla obrony przed napadami ludów pasterskich wybudowali w II wieku n.e. wielki „Mur Chiński”. Godnym uwagi dziełem dawnych Chin jest również „Kanał Cesarski”, najdłuższy kanał świata — zbudowany w XIII wieku n.e.

Niektórymi wynalazkami Chińczycy wyprzedzili Europejczyków: pierwsi zastosowali igłę magnetyczną, wynaleźli proch strzelniczy, sposób drukowania książek, wyrobu papieru i porcelany, tuszu kreślarskiego i tkaniny jedwabnej. Wykonywali różne przedmioty codziennego użytku z niezmierną dokładnością i zręcznością, z dużym poczuciem piękna i artyzmu. Mówimy dlatego o artystycznym rzemiośle chińskim. I dziś jeszcze rzemiosło odgrywa dużą rolę w życiu gospodarczym Chin, a jego wyroby uchodzą za doskonałe.

Od średniowiecza rozpoczął się upadek kulturalny i gospodarczy Chin. W ciągu XIX wieku popadły one w tak wielką zależność od potęg europejskich, Ameryki i Japonii, że stały się po prostu półkolonią.

Po wieloletnich walkach narodowowyzwoleńczych Chiny uwolniły się spod obcych wpływów i w 1949 r. ogłosiły się Republiką Ludową.

Ludowe Chiny, korzystając z pomocy Związku Radzieckiego, przeprowadziły wielkie reformy społeczne i gospodarcze; uspołeczniony został przemysł i gospodarka rolna. Zarówno w rolnictwie, jak i w przemyśle zastosowano socjalistyczne formy gospodarki. W latach sześćdziesiątych nastąpiło pogorszenie stosunków z większością krajów socjalistycznych i Chiny wyłączyły się ze wspólnoty krajów socjalistycznych.

Category: turystyka
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.