INDIE

Współczesne Indie są republiką związkową, wchodzącą w skład Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Administracyjnie dzielą się na 21 stanów i 9 terytoriów związkowych.

Pod względem lićzby ludności Indie są drugim państwem świata. Niezwykle szybko postępuje wzrost liczby ludności, w ciągu lat sześćdziesiątych przybyło tam ponad 100 min ludzi. Ten wielki przyrost naturalny niesie ze sobą trudności gospodarcze, zwłaszcza w zakresie wyżywienia ludności.

Rozmieszczenie ludności jest bardzo nierównomierne. Najwięcej ludzi mieszka na równinach nadrzecznych oraz na wybrzeżach półwyspu, gdzie średnia gęstość zaludnienia wynosi 200—500 osób na km2, mniejsze jest zaludnienie na Dekanie, a najrzadsze na północo-zachodzie kraju, gdzie nie ma sztucznego nawodnienia. Natomiast najwyższy stopień zaludnienia całych Indii ma Nizina Hindostańska — ponad 600 mieszkańców na 1 km2. Ludność skupia się przede wszystkim tam, gdzie są lepsze warunki naturalne, bądź sztuczne nawodnienie konieczne dla upraw rolnych i plantacyjnych.

Na obszarze Indii mieszka kilkadziesiąt różnych, więcej lub mniej liczebnych narodowości. Najliczniejsi są Hindusi (około 65% ogółu ludności), należący do grupy ludów indoeuropejskich i używający języka hindi. Jest poza tym mnóstwo innych grup językowych, mniej lub bardziej rozpowszechnionych. Jako jeden z języków urzędowych utrzymuje się do dziś dnia język angielski, pozostały po długotrwałym okresie kolonialnym.

Zróżnicowanie ludności Indii dotyczy także stosunków wyznaniowych. Po podziale dawnych Indii według wyznań, w dzisiejszych Indiach przeważa hinduizm, religię tę wyznaje 82% ogółu ludności. Drugą z kolei dość jeszcze rozpowszechnioną religią jest islam — około 11%. Są poza tym jeszcze wyznawcy buddyzmu i innych religii.

Hinduizm jest odmianą braminizmu, religii starożytnych Indii. Braminami nazywano i nazywa się do dziś dnia indyjską kastę kapłanów. Religia hinduska, czyli hinduizm, nie jest religią jednolitą, lecz składa się z wielu sekt i wierzeń. Wiąże się z nią podział ludności na kasty, których było kilka tysięcy. Konstytucja z 1950 roku oraz uchwała z 1956 roku ustanowiła równość wszystkich obywateli, niezależnie od kast oraz wprowadziła zakaz dyskryminacji najniższych kast. Usunęło to najbardziej rażące przejawy ustroju kastowego, lecz w dalszym ciągu nierówność społeczna jest hamulcem rozwoju gospodarki i kultury.

Kultura hinduska jest bardzo stara. Wspaniałe są zabytki architektury hinduskiej: świątynie oraz pałace dawnych władców. Cenne są również dzieła sztuki z zakresu rzeźby i malarstwa.

Gospodarka. Pod względem gospodarczym Indie stanowią rozwijający się kraj rolniczy. Korzystne warunki klimatyczne i glebowe oraz różnorodność upraw wskazują na duże szanse rozwoju rolnictwa i działów gospodarki, które z nim się wiążą. Ale rolnictwo wciąż jeszcze jest zacofane, niski jest stopień mechanizacji i niskie też plony, jedynie rośliny plantacyjne dają wyższe plony. W produkcji ryżu Indie zajmują II miejsce w świecie, a w zbiorach herbaty I miejsce. Herbatę uprawia się przede wszystkim na stokach górskich w dolinie Brahmaputry, w stanie Assam.

Ryż jest główną rośliną zbożową, żywi się nim ponad połowa wszystkich mieszkańców Indii. Terenami uprawy są wybrzeża półwyspu i Nizina nad Gangesem wraz z Bengalią, otrzymujące wielką ilość opadów atmosferycznych związanych z monsunem letnim.

W miejscach suchszych południowej części Dekanu, ale sztucznie nawadnianych, uprawia się pszenicę i jęczmień. Pożywieniem ludności najbiedniejszej jest proso, bowiem niektóre jego odmiany udają się doskonale, bez potrzeby nawadniania ziemi, w środkowej części Dekanu. Spośród roślin oleistych duże znaczenie mają: rzepak, orzeszki ziemne (arachidowe) oraz palma kokosowa. Z roślin dostarczających bulw jadalnych — ziemniak i maniok. Uprawia się także dość dużo roślin strączkowych,

Duże obszary ziemi zajmują plantacje trzciny cukrowej, bawełny i juty. Indie mają największe na świecie zbiory trzciny cukrowej oraz zajmują czwarte miejsce w zbiorach bawełny (po ZSRR, Stanach Zjednoczonych i Chinach). Bengalia, w delcie Gangesu i Brahmaputry, jest głównym obszarem uprawy juty w skali świata. Włókna jutowe służą do wyrobu mat, worków i lin okrętowych. Największe fabryki przerobu juty znajdują się w Kalkucie.

Na hodowli ujemnie ciążą po dziś dzień zwyczaje i przepisy hinduizmu, zabraniające zabijania bydła. Tym chyba tłumaczy się wysokie pogłowie bydła w Indiach (prawie 100 sztuk na 100 ha użytków rolnych). Ale użyteczność gospodarcza bydła jest mała, brak paszy powoduje lichy stan zwierząt, dają one tylko niewielkie ilości mleka, a wykorzystane są głównie jako siła pociągowa.

Rolnictwo jest dotychczas głównym źródłem utrzymania ludności Indii oraz najważniejszym źródłem kształtującym dochód narodowy. Rząd Indii wprowadził wiele reform gospodarczo-społecznych, które mają na celu poprawę warunków bytu ludności i podniesienie kultury rolnej.

Category: turystyka
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.