EUROPA I AZJA

Ze względu na zwartość Europy i Azji — granica między tymi częściami świata jest umowna. Jako wschodnią granicę Europy przyjęto: wschodnie stoki gór Uralu oraz rzekę Embę wpadającą do Morza Kaspijskiego. Pomiędzy Morzem Kaspijskim a Morzem Czarnym umowna granica Europy i Azji biegnie wzdłuż północnych krańców przedgórza Kaukazu.

Spośród wszystkich obszarów lądowych Eurazja wyróżnia się największą powierzchnią, największą liczbą ludności i największą średnią gęstością zaludnienia. Na ponad 3,9 miliarda mieszkańców kuli ziemskiej prawie 3 miliardy mieszka w Eurazji, wynosi to ponad 75°/o ogółu ludności świata.

W Europie, której powierzchnia jest przeszło cztery razy mniejsza niż powierzchnia Azji, mieszka 665 min ludności (1974 r.), czyli ponad piąta część ludności świata. Jest tu największa średnia gęstość zaludnienia, która wynosi 66 osób na km2, podczas gdy w Azji mieszka średnio 52 osoby na km2, w Ameryce Północnej i Środkowej — 14, w Ameryce Południowej — 12, w Afryce — 13, a w Australii i Oceanii około 2,5 osoby na km2

Porównując gęstość zaludnienia Europy i Azji na mapach spostrzegamy bardzo wyraźne i duże różnice w gęstości zaludnienia obszarów azjatyckich, natomiast bardziej równomierne rozmieszczenie ludności w Europie. Przyczyną tego są korzystniejsze dla gospodarki człowieka warunki geograficzne Europy, a mianowicie:

1.    dogodne położenie wśród innych kontynentów,

2.    bardzo dobrze rozwinięta linia brzegowa, co od najdawniej“ szych czasów ułatwiało żeglugę,

3.    różnorodność ukształtowania powierzchni, z przewagą nizin, co stwarza dogodne warunki dla komunikacji,

4.    klimat sprzyjający pracy człowieka i gospodarce rolnej,

5.    duże i stosunkowo dawno poznane zasoby bogactw mineralnych,

6.    gęsta sieć rzek obfitych w wodę.

Te właśnie warunki środowiska geograficznego sprzyjały rozwojowi gospodarczemu państw europejskich.

W Europie niewiele jest już terenów takich, w których nie zaznaczyłaby się działalność ludzka. W Azji obszary niezalud-nione, lub o nieznacznym zaludnieniu zajmują znaczne przestrzenie. Są to przede wszystkim wysokie góry i bardzo wysoko leżące wyżyny, pustynie, stepy, tundra, wielkie zespoły leśne. W miarę jednak powiększania się ilości mieszkańców poszerzają się obszary zagospodarowane i wkraczają w tereny o trudnych warunkach przyrodniczych.

W krajach o gęstym zaludnieniu i silnie rozwiniętym przemyśle środowisko naturalne zostało tak bardzo przekształcone, że nie widać śladów pierwotnej przyrody, poza specjalnie wydzielonymi terenami, które znajdują się pod ochroną (parki narodowe).

Stałe powiększanie się liczby ludności świata, wzrost urbanizacji i uprzemysłowienia, ogromny rozwój techniki, a zwłaszcza motoryzacji — spowodowały nie tylko niszczenie przyrody, ale zagrożenie zdrowia ludzi. Wyziewy z fabryk i środków lokomocji zanieczyszczają powietrze, ścieki z zakładów przemysłowych zatruwają wody, masowa eksploatacja wód podziemnych obniża poziom wodonośny i przyczynia się do zaniku roślinności, działalność górnicza powoduje zapadanie powierzchni, powstawanie rozległych hałd, które bardzo trudno zagospodarować. Ogromne ilości pyłów i gazów, wytwarzanych w ośrodkach wielkiego przemysłu, zanieczyszczają atmosferę nawet na znacznej odległości od hut i innych zakładów przemysłowych, co powoduje niszczenie biosfery. Podane przykłady świadczą o tym, że rozwój cywilizacji pociąga za sobą także i ujemne skutki.

Category: turystyka
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.