BELGIA

Belgia, kraj o powierzchni wynoszącej niespełna 31 tys. km2, należy do najbardziej uprzemysłowionych krajów Europy. Jeśli zaś wziąć pod uwagę wysokość produkcji przypadającej na jednego mieszkańca, zajmuje Belgia jedno z naczelnych miejsc w świecie. W różnych gałęziach przemysłu pracuje prawie połowa ludności zawodowo czynnej i artykuły przemysłowe stanowią wybitną przewagę w eksporcie belgijskim.

Charakterystyczną cechą uprzemysłowienia Belgii jest przewaga przemysłu ciężkiego nad przemysłem lekkim. Na własnym węglu kamiennym i rudzie żelaza importowanej z Francji i Luksemburga opiera się belgijskie hutnictwo żelaza i związana z nim metalurgia, przede wszystkim przemysł metalowy i maszynowy. Zagłębie węglowe zajmuje obszar ciągnący się od Liège (czyt. lież) wzdłuż rzeki Sambry w kierunku południowo-zachodnim. Drugie zagłębie, mniejsze, ale dostarczające znakomitego węgla koksującego, znajduje się na zachodzie kraju, we Flandrii.

Ważne miejsce obok hutnictwa żelaza zajmuje hutnictwo metali kolorowych, zwłaszcza cynku i miedzi. W produkcji cynku przewyższają Belgię tylko Japonia, Kanada, USA i RFN. Przemysł metalowy i maszynowy produkuje przede wszystkim środki transportu, a więc wagony, lokomotywy i autobusy, poza tym maszyny i urządzenia transportowe, urządzenia dla górnictwa i maszyny dla fabryk różnych gałęzi przemysłu lekkiego; rozwinięty jest również przemysł stoczniowy i zbrojeniowy.

Stosunkowo niedawno rozpoczął się w Belgii rozwój przemysłu petrochemicznego, najstarsze natomiast tradycje ma przemysł włókienniczy, który wywodzi się z domowego tkactwa flan-dryjskiego.

W XIII—XV wieku była Flandria najbogatszą krainą w Europie. Wcześnie rozwinął się tam handel, którego przedmiotem były przede wszystkim wyroby tkackie. Słynnym „szlakiem flandryjskim” szły sukna flandryjskie i płótna aż do dalekich krajów Europy Wschodniej. Odbiorcą była również Polska.

Rozkwitały miasta Flandrii — Brugia, Gandawa, Liège. Do dziś dnia piękne zabytki sztuki, zwłaszcza wspaniała architektura — świadczą o świetności starych miast flandryjskich.

Największym ośrodkiem przemysłowym Belgii jest jej stolica Bruksela, handlowe, komunikacyjne, polityczne, kulturalne i naukowe centrum kraju.

Ważnymi miastami przemysłowymi są również: Gandawa — ośrodek przemysłu włókienniczego, Namur (czyt. namiur), Char-leroi (czyt. szarlerua) i Liège.

Antwerpia, jedyny wielki port morski Belgii, skupia około 80% wszystkich jej przewozów. Pod względem wysokości przeładunków znajduje się na trzecim miejscu w Europie, po Rotterdamie i Londynie. Oprócz stolicy jest Antwerpia największym miastem Belgii (około 660 tys.), ważnym ośrodkiem różnych gałęzi przemysłu, posiada stocznie o znaczeniu światowym, stanowi też wspaniały ośrodek kulturalny i szczyci się doskonale zachowaną zabytkową dzielnicą staromiejską.

Belgia jest jednym z najsilniej zurbanizowanych krajów świata. Około 4/5 ogółu ludności mieszka w miastach.

Na wysokim poziomie znajduje się także rolnictwo w Belgii. Plony zbóż z ha należą do najwyższych w Europie i nawet w świecie. Przeważa hodowla, hoduje się przede wszystkim bydło, korzystając z dużych obszarów łąk i pastwisk. Z własnej gospodarki rolno-hodowlanej pokrywa Belgia ponad 3U potrzeb żywnościowych swoich mieszkańców, resztę uzyskuje z importu, głównie z Holandii.

Położenie Belgii między wysoko rozwiniętymi pod względem gospodarczym krajami sprawia, że kraj ten odgrywa dużą rolę w komunikacji. Gęsta sieć kolejowa obsługuje nie tylko transport wewnętrzny, lecz służy w nie mniejszej mierze ruchowi tranzytowemu. W gęstości sieci kolejowej zajmuje Belgia pierwsze miejsce w świecie. Dobrze rozwinięta jest także sieć dróg bitych, służąca międzynarodowemu ruchowi samochodowemu.

Ludność Belgii jest niejednolita pod względem językowym. Na południu Belgii mieszkają Wallonowie, mówiący po francusku. Natomiast w północnej części kraju zamieszkują Flamandowie, a język flamandzki jest podobny do holenderskiego. Flamandowie stanowią nieznaczną większość mieszkańców Belgii. Obydwa języki — francuski i flamandzki są równouprawnionymi językami urzędowymi.

Wśród mniejszości narodowych najliczniejsi są Włosi, Francuzi, Holendrzy i Niemcy. Znacznie mniejszą grupę stąnowią Polacy (w 1970 r. około 45 tys.), pracujący głównie w górnictwie węglowym.

Category: turystyka
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.