Blog Archives

BANGLADESZ

Republika Bangladeszu obejmuje wschodnią część Niziny Hin-dostańskiej i, prawie całą deltę Gangesu i Brahmaputry. Stolica kraju Dhaka, liczy około 1,5 min mieszkańców, poza nią miast milionowych nie ma. Miastem przemysłowym najsilniej rozwijającym się w ostatnich latach, jest Chattagam (Czatgano).

Podstawą gospodarki Bangladeszu jest rolnictwo, zatrudnia ono 86% ludności zawodowo czynnej. Gospodarstwa są małe, z ogólnej liczby 6 milionów gospodarstw, przeszło połowa nie ma więcej niż jeden hektar. Plony z hektara powierzchni uprawnej są niskie — zbiera się przeciętnie: ryżu — 11,5 q, pszenicy — 7,8 q, juty — 117 q, bawełny — 1,4 q.
Główną rośliną żywieniową jest ryż, przemysłową — juta. Juta jest także głównym artykułem eksportu Bangladeszu. Uprawia się także pszenicę, kukurydzę, trzcinę cukrową, herbatę i bawełnę. Przemysł jest w zaczątkach. Rozwijają się zakłady przemysłu spożywczego. Odkryto zasoby gazu ziemnego i ropy naftowej, poza tym eksploatuje się niewielkie ilości węgla, rudy żelaza, wapienia i białej glinki porcelanowej.

Republika Bangladesz powstała w 1971 roku, wyzwolona została przez armię indyjską spod władzy Pakistanu. Jest członkiem Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Językiem urzędowym jest „bengali”, ale zachował się jako jeden z języków urzędowych język angielski.

Młoda republika nie zdołała jeszcze wejść na drogę systematycznego rozwoju gospodarczego, przeżywa bowiem wiele niepokojów wewnętrznych na tle politycznym i społeczno-narodowościowym. Trwają jeszcze migracje — ludność niebengalska przenosi się do Pakistanu, z drugiej strony Bengalczycy z Pakistanu pragną osiedlić się w Bangladeszu.

Trudności gospodarcze wynikają z niedostatecznych środków żywnościowych dla bardzo licznej ludności. Dzieje się tak zwłaszcza w latach klęsk żywiołowych, które dość często nawiedzają ten niewielki, a przeludniony kraj. Na przykład w latach 1972/73 tylko dzięki pomocy żywnościowej innych krajów, przeludnione obszary Bangladesz uniknęły klęski głodu, spowodowanej ogromną suszą w jednych, a powodzią w innych obszarach uprawy ryżu.

Category: turystyka  Comments off

PAKISTAN

Pakistan, którego pełna nazwa brzmi Muzułmańska Republika Pakistanu, leży nad Morzem Arabskim, na północo-zachód od Indii. Granica między Indiami a Pakistanem biegnie na długiej linii przez Pustynię Thar, następnie w poprzek Niziny Hindostańskiej i zachodnich łańcuchów Himalajów.

W skład terytorium Pakistanu wchodzą: Nizina Indu w dorzeczu Indusu, która w północnej części nosi nazwę Pendzabu, tzn. „pięciorzecza”, pasma górskie wschodniego krańca Wyżyny Irańskiej oraz zachodnia, część Pustyni Thar.

Pakistan jest rozwijającym się krajem rolniczym. Bardziej jeszcze niż w Indiach, występują tu przeżytki stosunków feudalnych, zwłaszcza systemu wielu pośredników i dzierżawców oraz związane z nim zadłużenie rolników. Sztucznie nawadniane ziemie uprawne dają dobre plony, zbierane w niektórych obszärach 2—3 razy w ciągu roku. Mimo to jednak wydajność rolnictwa w skali całego kraju jest niska i zbiory nie zawsze pokrywają potrzeby kraju. Uprawia się głównie’ pszenicę^ kukurydzę, jęczmień i proso oraz dużo roślin strączkowych. Pendżab stanowi jeden ze światowych „spichlerzy pszenicy”, poza tym jednak rolnictwo jest mało wydajne, a w dodatku produkcja rynkowa jest niedostateczna, ponieważ duża część towarów żywnościowych znajduje się w rękach obszarników.

Z roślin przemysłowych największą rolę odgrywa bawełna, na drugim miejscu znajdują się rośliny oleiste, wśród nich przede wszystkim palma kokosowa. Do artykułów żywnościowych eksportowych z Pakistanu należą owoce palmy daktylowej, cytrusy i inne owoce strefy podzwrotnikowej.

Uprzemysłowienie Pakistanu jest jeszcze słabe, aęzkolwiek od czasu uzyskania niepodległości, kraj stopniowo, choć bardzo powoli się rozwija. Rozbudowuje się górnictwo węgla kamiennego, gazu ziemnego i ropy naftowej, rud metali, a także soli. Większość ośrodków przemysłowych znajduje się w Pendżabie i w dolinie Indusu oraz w delcie rzeki. Na pierwszy plan wysuwa się przemysł włókienniczy, przede wszystkim bawełny, skoncentrowany w Karaczi, najstarszym ośrodku włókiennictwa Pakistanu. W Pendżabie leżą młodsze ośrodki przemysłowe —* Multan, Lahor i Rawalpindi z przemysłem włókienniczym, drzewnym i papierniczym. Bardzo rozpowszechnione są różne gałęzie przemysłu spożywczego. Od dawna utrzymuje się w Pakistanie różnorodne rzemiosło włókiennicze, metalowe, drzewne i artystyczne. Stolicą kraju jest Rawalpindi.

Pakistan eksportuje bawełnę i wyroby z bawełny, przedmioty rzemiosła artystycznego i owoce, importuje maszyny i środki transportu, surowce mineralne i żywność.

Category: turystyka  Comments off

INDIE

Współczesne Indie są republiką związkową, wchodzącą w skład Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Administracyjnie dzielą się na 21 stanów i 9 terytoriów związkowych.

Pod względem lićzby ludności Indie są drugim państwem świata. Niezwykle szybko postępuje wzrost liczby ludności, w ciągu lat sześćdziesiątych przybyło tam ponad 100 min ludzi. Ten wielki przyrost naturalny niesie ze sobą trudności gospodarcze, zwłaszcza w zakresie wyżywienia ludności.

Rozmieszczenie ludności jest bardzo nierównomierne. Najwięcej ludzi mieszka na równinach nadrzecznych oraz na wybrzeżach półwyspu, gdzie średnia gęstość zaludnienia wynosi 200—500 osób na km2, mniejsze jest zaludnienie na Dekanie, a najrzadsze na północo-zachodzie kraju, gdzie nie ma sztucznego nawodnienia. Natomiast najwyższy stopień zaludnienia całych Indii ma Nizina Hindostańska — ponad 600 mieszkańców na 1 km2. Ludność skupia się przede wszystkim tam, gdzie są lepsze warunki naturalne, bądź sztuczne nawodnienie konieczne dla upraw rolnych i plantacyjnych.

Na obszarze Indii mieszka kilkadziesiąt różnych, więcej lub mniej liczebnych narodowości. Najliczniejsi są Hindusi (około 65% ogółu ludności), należący do grupy ludów indoeuropejskich i używający języka hindi. Jest poza tym mnóstwo innych grup językowych, mniej lub bardziej rozpowszechnionych. Jako jeden z języków urzędowych utrzymuje się do dziś dnia język angielski, pozostały po długotrwałym okresie kolonialnym.

Zróżnicowanie ludności Indii dotyczy także stosunków wyznaniowych. Po podziale dawnych Indii według wyznań, w dzisiejszych Indiach przeważa hinduizm, religię tę wyznaje 82% ogółu ludności. Drugą z kolei dość jeszcze rozpowszechnioną religią jest islam — około 11%. Są poza tym jeszcze wyznawcy buddyzmu i innych religii.

Hinduizm jest odmianą braminizmu, religii starożytnych Indii. Braminami nazywano i nazywa się do dziś dnia indyjską kastę kapłanów. Religia hinduska, czyli hinduizm, nie jest religią jednolitą, lecz składa się z wielu sekt i wierzeń. Wiąże się z nią podział ludności na kasty, których było kilka tysięcy. Konstytucja z 1950 roku oraz uchwała z 1956 roku ustanowiła równość wszystkich obywateli, niezależnie od kast oraz wprowadziła zakaz dyskryminacji najniższych kast. Usunęło to najbardziej rażące przejawy ustroju kastowego, lecz w dalszym ciągu nierówność społeczna jest hamulcem rozwoju gospodarki i kultury.

Kultura hinduska jest bardzo stara. Wspaniałe są zabytki architektury hinduskiej: świątynie oraz pałace dawnych władców. Cenne są również dzieła sztuki z zakresu rzeźby i malarstwa.

Gospodarka. Pod względem gospodarczym Indie stanowią rozwijający się kraj rolniczy. Korzystne warunki klimatyczne i glebowe oraz różnorodność upraw wskazują na duże szanse rozwoju rolnictwa i działów gospodarki, które z nim się wiążą. Ale rolnictwo wciąż jeszcze jest zacofane, niski jest stopień mechanizacji i niskie też plony, jedynie rośliny plantacyjne dają wyższe plony. W produkcji ryżu Indie zajmują II miejsce w świecie, a w zbiorach herbaty I miejsce. Herbatę uprawia się przede wszystkim na stokach górskich w dolinie Brahmaputry, w stanie Assam.

Ryż jest główną rośliną zbożową, żywi się nim ponad połowa wszystkich mieszkańców Indii. Terenami uprawy są wybrzeża półwyspu i Nizina nad Gangesem wraz z Bengalią, otrzymujące wielką ilość opadów atmosferycznych związanych z monsunem letnim.

W miejscach suchszych południowej części Dekanu, ale sztucznie nawadnianych, uprawia się pszenicę i jęczmień. Pożywieniem ludności najbiedniejszej jest proso, bowiem niektóre jego odmiany udają się doskonale, bez potrzeby nawadniania ziemi, w środkowej części Dekanu. Spośród roślin oleistych duże znaczenie mają: rzepak, orzeszki ziemne (arachidowe) oraz palma kokosowa. Z roślin dostarczających bulw jadalnych — ziemniak i maniok. Uprawia się także dość dużo roślin strączkowych,

Duże obszary ziemi zajmują plantacje trzciny cukrowej, bawełny i juty. Indie mają największe na świecie zbiory trzciny cukrowej oraz zajmują czwarte miejsce w zbiorach bawełny (po ZSRR, Stanach Zjednoczonych i Chinach). Bengalia, w delcie Gangesu i Brahmaputry, jest głównym obszarem uprawy juty w skali świata. Włókna jutowe służą do wyrobu mat, worków i lin okrętowych. Największe fabryki przerobu juty znajdują się w Kalkucie.

Na hodowli ujemnie ciążą po dziś dzień zwyczaje i przepisy hinduizmu, zabraniające zabijania bydła. Tym chyba tłumaczy się wysokie pogłowie bydła w Indiach (prawie 100 sztuk na 100 ha użytków rolnych). Ale użyteczność gospodarcza bydła jest mała, brak paszy powoduje lichy stan zwierząt, dają one tylko niewielkie ilości mleka, a wykorzystane są głównie jako siła pociągowa.

Rolnictwo jest dotychczas głównym źródłem utrzymania ludności Indii oraz najważniejszym źródłem kształtującym dochód narodowy. Rząd Indii wprowadził wiele reform gospodarczo-społecznych, które mają na celu poprawę warunków bytu ludności i podniesienie kultury rolnej.

Category: turystyka  Comments off

KLIMAT POLWYSPU INDYJSKIEGO

Indie, Pakistan, Bangladesz i Sri Lanka należą do najgorętszych krajów na Ziemi. Temperatura powietrza jest tam zawsze wysoka, w ciągu roku waha się średnio od 22° do 28°C. W związku z układem monsunów można wyróżnić dwie pory roku: porę deszczową (lato) i porę suchą (zimę). Latem wiatry wiejące od morza przynoszą obfite opady. Suche zimy związane są z mon-sunami wiejącymi od lądu.

Średnia roczna opadów atmosferycznych wynosi dla całego obszaru półwyspu około 1000 mm rocznie. Zachodzą jednak wielkie różnice w poszczególnych regionach, w granicach od 120 do 11 tys, mm rocznie. Najobfitsze są deszcze w Ghatach Zachodnich i na stokach wschodniej części Himalajów. W Czerrapundżi, miejscowości położonej w indyjskim stanie Assam, występują największe opady w świecie — średnio około 11 tys. mm rocznie. Tak ogromne opady są spowodowane położeniem Czerrapundżi na stokach gór, które otrzymują opady z bardzo wilgotnych monsunów, znad Zatoki Bengalskiej.

Znacznie mniej opadów otrzymuje Wyżyna Dekan (poniżej 1 000 mm), a bardzo suchym obszarem jest środkowa część dorzecza Indusu, gdzie roczna suma opadów nie przekracza 300 mm.

Niezwykłe bogactwo opadów w Ghatach Zachodnich i Himalajach związane jest z monsunem letnim, który wieje znad Oceanu Indyjskiego. Monsun zaczyna wiać zwykle zupełnie nagle. Pogodne, jasne niebo od razu pokrywa się ciężkimi chmurami i wtedy spada gwałtowna ulewa. Tak samo nagle może przestać wiać i deszcze raptownie ustają. Tak jak w Japonii i Chinach występują groźne tajfuny, tak i tu przy zmianie kierunków monsunów zdarzają się gwałtowne burze (cyklony), szczególnie niebezpieczne w jesieni.

Monsun letni jest jednak dobrodziejstwem dla krajów Azji Południowo-Wschodniej, pozwala bowiem na uprawę wielu roślin, a szczególnie ryżu i prosa. Opóźnienie się pory deszczowej albo za mała ilość deszczu grozi nieurodzajem. Dlatego na szeroką skalę stosuje się sztuczne nawadnianie, którym objęte jest około 20°/o pól uprawnych Indii,

Klimat Półwyspu Indyjskiego i Cejlonu jest bardzo uciążliwy dla Europejczyków, Nadmierne są upały, w porze deszczowej dużo jest wilgoci w powietrzu, w porze suchej zbyt silnie dokucza światło słoneczne oraz pył unoszący się w powietrzu.

Warunki klimatyczne i glebowe wpływają na różnorodność i bogactwo upraw roślinnych Indii, Pakistanu, Bangladesz i Sri Lanka.

Category: turystyka  Comments off